چند وقت پیش داشتم سررسیدهایی رو ورق می زدم که از سالها پیش هر چی شعر بلد بودم و خونده بودم توی اونها نوشته بودم که یک دفعه چشمم افتاد به یه قطعه شعر کوتاه که دورش کادر کشیده بودم. از اون شعرهای ناب .

« باید به قفلها بسپاری

                با بوسه ای گشوده شوند

                                    بی رخصت کلید.»

شعر کاملش رو هم تو کتاب گشتم پیدا کردم.

آنی تو
آن کنایه مرموز
که در جنون عشق روان است
دانستنش ضرور
و گفتنش محال !
تو ....               ,   آنی تو
 ازمن گذشت               

                 از ما گذشت
باید که عشق را به ابر بیاموزی
تا از عطش گیاه نمیرد
باید به قفلها بسپاری
با بوسه ای گشوده شوند
بی رخصت کلید.