هوا دلگیر و بارانی

«من» ایی غرق پریشانی

تو که آهسته می رفتی

غریبانه تر از وقتی

که من با بغض می گفتم

کمی هم صبر کن مُردم

من اینجا مات تاریکی

کجای آسمان آبی

چرا اینقدر لجبازی

چه دنیای پر از رازی

جوابی هم نمی گیرم

از این حرفای بی ربطم

چه شعر پر هیاهویی

پر از احساس و بد گویی

چرا من قصه می بافم

برای قلب بی تابم

مگر این عاشقی کم بود

دلم بیگانه با غم بود

که حالا تشنه تر هستم

از این احساس سرمستم

که من اینجا تو آنجایی

دچار وحشتی آنی

هوا دلگیر و بارانی

دلی با حکم ویرانی

از اینجا می روم آخر

کجایش را تو می دانی!!!

----------------------------------------------

یک دو بیتی که خیلی دوسش دارم ، با اینکه پر از اشکال...

تویی که دور خودت گیج ترم می کنی

حس عجیب و غریب ، هیچ ترم می کنی

من همه جا با توام ، فکر و خیالم که نیست

حنجره بی صدا ، جیغ ترم می کنی

چرا از بغض چشمانم تو حرفی را نمی خوانی!

تویی در من ولی یک لحظه با من هم نمی مانی!

من از احساس چشم تو شکوه عشق را دیدم

گمانم اشتباهی بود...!!!! این را هم نمی دانی؟

پر از شکم...، پر از اما...، اگر...، ای کاش...

ولی حتی تو بغض واژه ها را هم نمی بینی

کمی بی پرده می گویم، عزیزم «دوستت دارم»

ولی افسوس می دانم، تو این را هم نمی خواهی

برای بیت آخر هم کمی حسرت به دل دارم

که آیا تو...!!؟؟ نه این غزل را هم نمی خوانی

«بهانهء من»
اين بار هم قسمتت را، بهانه خواهم کرد
يعني تمام خاطره ها را، مچاله خواهم کرد

ديگر بدون اجازه عاشق نمي شوم
اين اشک هاي غريب را،روانه خواهم کرد

مي خواستم،که شعرو غزل را به خاک بسپارم
اما به ياد خودم، ترانه خواهم کرد

گفتم به ياد خودم، يادي اگر باقي ست!
هر شب به کنج دلت، کمانه خواهم کرد

اين هم کتاب حافظ و فالي براي تو
اين بار هم «غزلي» را، حواله خواهم کرد.

با هزارو يک دليل قدم به خونه وابستگي هام نمي ذاشتم، هوا هوايه (کمي بي پرده مي گويم عزيزم دوستت دارم ،،، ولي افسوس مي دانم تو اين را هم نمي خواهي / براي بيت آخر هم کمي حسرت به دل دارم ،،،که آيا تو...؟!! نه اين غزل راا هم نمي خواني) اين غزل تموم شده بود ... بگذريم!!!
ولي با همان هزارو يک دليل بي دعوت به خونه تمام دوستام مي اومدم، مطالبتون رو مي خوندم ولي....
اميدوارم فراموشم نکرده باشين وهنوز فرصت قدم گذاشتن به اين کلبه رو داشته باشين.

«تب وتاب»

نگاهم که مي کني
 قلبم
در آستانه ايستادن
تب مي کند
و وجود خالي ام را
هذيان «دوستت دارم» ايي
که نمي دانم کجاي زبانت نشسته است
پر مي کند.
  چند روزي ست
انتظار از چشمانم سر مي رود
 سايه ات
آنقدر سنگين شده ست
که واژه هاي ته کشيده ذهنم را
مچاله مي کند
                  روي کاغذي که
                                      پستچي 
                                                 فردا
                                                       برايت مي آورد.

............................................................................

«دست در دست»

مي خواهم دستان تورا
در دست کسي که نمي شناسم
بگذارم
تا شايد اينگونه
حتي براي لحظه اي
دستانت را احساس کنم.

دوباره آینه شکست

                        از هجوم دستانم

شکست  ، سکون ِ ساکت ِ دو چشم

در اضطراب رگ های حیات

که به شعاع بودنم

                          دایره می زدند.

----------------------------

  صدای پای تو

   ضرب نامنظم قلبم را

                         جمع می کند

بیا نگاهت را قسمت کن.